การพัฒนากระบวนการลงทะเบียนและการให้เกรดรายวิชาวิทยานิพนธ์ของนักศึกษา ระดับบัณฑิตศึกษาในยุคดิจิทัล
Keywords:
การพัฒนากระบวนการ, การให้เกรดดิจิทัล, การลงทะเบียนเรียน, การปรับปรุงกระบวนการทางธุรกิจ, รายวิชาวิทยานิพนธ์ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา, ECRS FrameworkAbstract
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากระบวนการลงทะเบียนและการให้เกรดรายวิชาวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น กลุ่มประชากรที่ศึกษา ได้แก่ นักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่ลงทะเบียนรายวิชาวิทยานิพนธ์ ดุษฎีนิพนธ์ และการศึกษาอิสระ จำนวน 285 คน ในภาคการศึกษาปลาย ปีการศึกษา 2566 (ระบบเดิม) เปรียบเทียบกับภาคการศึกษาต้น ปีการศึกษา 2567 (ระบบใหม่) โดยมุ่งเน้นการเปลี่ยนผ่านจากระบบเอกสารกระดาษที่มีความซับซ้อนและเสี่ยงต่อความผิดพลาดไปสู่ระบบดิจิทัลครบวงจร เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพ ลดความซ้ำซ้อน และยกระดับคุณภาพการให้บริการทางวิชาการ การพัฒนาดำเนินการโดยประยุกต์ใช้แนวคิด Business Process Reengineering (BPR) และกรอบ ECRS Framework ในการวิเคราะห์และออกแบบกระบวนการทำงานใหม่ ครอบคลุมตั้งแต่การจัดโครงสร้างรหัสรายวิชาแบบแยกกลุ่มตามอาจารย์ที่ปรึกษา การพัฒนาเว็บไซต์ข้อมูลการลงทะเบียนด้วย Canva การแจ้งปัญหาออนไลน์ผ่าน Google Forms การให้เกรดผ่านระบบ Reg KKU พร้อมลายเซ็นดิจิทัล และการส่งใบเกรดในรูปแบบไฟล์ PDF ที่มีบาร์โค้ดอัตโนมัติสำหรับการตรวจสอบ ผลการพัฒนาพบว่าระบบใหม่สามารถลดระยะเวลาการพิมพ์และคัดแยกเอกสารได้ร้อยละ 97.89 ลดต้นทุนค่ากระดาษและการพิมพ์ได้ร้อยละ 100 และลดระยะเวลาการตรวจสอบและบันทึกเกรดของสำนักบริหารและพัฒนาวิชาการได้ร้อยละ 76.56 นอกจากนี้ยังลดการบันทึกข้อมูลซ้ำซ้อนและลดความเสี่ยงต่อการเกิดข้อผิดพลาดในทุกขั้นตอน โดยผลลัพธ์ที่ได้วัดจากตัวชี้วัดความสำเร็จใน 4 มิติ ได้แก่ ประสิทธิภาพการดำเนินงาน ประสิทธิผลทางการเงิน คุณภาพและความถูกต้องของข้อมูล และคุณภาพการให้บริการ การพัฒนานี้ถือเป็นแนวปฏิบัติที่ดี (Best Practice) ที่สามารถขยายผลไปยังหน่วยงานอื่นภายในมหาวิทยาลัย และเป็นก้าวสำคัญในการขับเคลื่อนคณะวิศวกรรมศาสตร์สู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้และนวัตกรรมในยุคดิจิทัลอย่างยั่งยืน
Downloads
References
กฎกระทรวงมาตรฐานการจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2565. (2565). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 139 ตอนที่ 20 ก.
ธนกร มีประสาท, และ ณัฐพัชญ์ ศรีราจันทร์. (2566). การพัฒนาเว็บไซต์สำหรับการจัดการข้อมูลพฤติกรรมของนักศึกษาระหว่างการศึกษา. วารสารวิทยสารสนเทศและเทคโนโลยี, 4(1), 59-73.
นธกฤต วันต๊ะเมล์. (2564). เทคนิคการวิจัยเพื่อสร้างองค์ความรู้สู่การพัฒนางานประจำ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิโรจน์ ยิ้มขลิบ, วิภาภรณ์ ภู่วัฒนกุล, อัจฉรา วัฒนาณรงค์, และ ศักดิ์ชัย นิรัญทวี. (2566). สมรรถนะการวิจัย: การวิจัยจากงานประจำ (Routine to Research: R2R). Lawarath Social E-Journal, 5(1), 175-192.
ศุภลักษณ์ บาตรโพธิ์, ศศิธร เปอร์เขียว, และ นุชจรี แก่นลออ. (2565). การพัฒนาระบบฐานข้อมูลเพื่อการบริหารงาน CWIE สำหรับมหาวิทยาลัยธนบุรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยธนบุรี, 16(2), 38-49.
Davenport, T. H. (1993). Process innovation: Reengineering work through information technology. Brighton, USA: Harvard Business School Press.
Hammer, M., & Champy, J. (1993). Reengineering the corporation: A manifesto for business revolution. New York: HarperCollins.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.
Womack, J. P., & Jones, D. T. (2003). Lean thinking: Banish waste and create wealth in your corporation. New York: Free Press.
