ความคิดเห็นของบุคลากรต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา
Keywords:
องค์กรแห่งการเรียนรู้, คณะแพทยศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพาAbstract
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับความคิดเห็นส่วนบุคคลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) แนวทางการพัฒนาไปสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรในสังกัดคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา จำนวน 259 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามที่ ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ซึ่งหาค่าความเชื่อมั่นได้เท่ากับ 0.85 และมีค่าดัชนีความสอดคล้องภาพรวม 0.83 รายด้าน 5 ด้านพลวัตการเรียนรู้ 0.81, ด้านการปรับเปลี่ยนองค์กร 0.96, ด้านการเอื้ออำนาจให้แก่บุคคล 0.75, ด้านการจัดการความรู้ 0.86, ด้านการนำเทคโนโลยีมาใช้ประโยชน์ 0.92 สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การหาความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Mann-whitney U Test และ Kruskal-wallis Test โดยกำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ผลการวิจัยพบว่า ความคิดเห็นส่วนบุคคลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ภาพรวมอยู่ในระดับ ปานกลาง 3 ลำดับแรกมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ได้แก่ ด้านพลวัตการเรียนรู้ ด้านการนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ใช้ และด้านการเอื้ออำนาจให้แก่บุคคล ด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านการปรับเปลี่ยนองค์กร เมื่อเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นต่อการเป็นองค์แห่งการเรียนรู้ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.05 ได้แก่ อายุงาน ช่วงอายุ หน่วยงานที่สังกัด ประเภทบุคลากร และระดับตำแหน่งงาน แนวทางพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา 1) ควรมีนโยบายสนับสนุนบุคลากร โดยเฉพาะบุคลากรด้านการบริการรักษาพยาบาลได้เข้าร่วมการประชุมวิชาการ เวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ หรือการอบรมพัฒนาความรู้ที่จำเป็นอย่างน้อยในระดับคณะ 2) ควรสนับสนุนการเรียนรู้ของบุคลากรที่มีภาระงานเหมือนกันได้เรียนรู้การทำงานระหว่างหน่วยงาน 3) ผู้บริหารควรสื่อสารแนวทางที่ตอบสนองยุทธศาสตร์ กลยุทธ์ และตัวชี้วัดอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อให้บุคลากรทราบสามารถดำเนินงานไปในแนวทางเดียวกันทั้งองค์กร
Downloads
References
จิระเสกข์ ตรีเมธสุนทร และ ณัฐวุฒิ โรจน์นิรุตติกุล. (2552). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการรับรู้ในการพัฒนาไปสู่เป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของบุคลากรสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
ฉันทนา บุญชู. (2557). ปัจจัยที่เอื้อต่อการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของลูกจ้างโรงพยาบาลนครปฐม. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 25(1), 78-92.
พิมพ์ชนก วงษ์เจริญ. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อองค์กรแห่งการเรียนรู้ กรณีศึกษาโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ภัคสิริ แอนิหน. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงพยาบาลนครธน (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ภัทรวดี ศรีนวล และ สถาพร ถาวรอธิวาสน์. (2554). ความคิดเห็นต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ ของวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีชัยนาท และวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สวรรค์ประชารักษ์นครสวรรค์. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 5(1), 17-24.
ภัสราภรณ์ อยู่มาก และ โชติมา แก้วกอง. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยศิลปากรวิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 28(2), 85-96.
รุ่งศรี ปัจจัย (2559). การพัฒนาเพื่อก้าวสู่การเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ กรณีศึกษาโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์. สืบค้นจาก http://dspace.spu.ac.th/handle/123456789/4593
สุมนา บุญหลาย. (2550). การรับรู้ของพยาบาลในความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงพยาบาลศิริราช (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร
Malik, P. (2023). Measuring the impact of learning organization on proactive work behavior: Mediating role of employee resilience. Asia-Pacific Journal of Business Administration, 15(3), 325-344.
Marquardt, M. J. (2557). การพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ (กานต์สุดา มาฆะศิรานนท์, แปล). กรุงเทพฯ: บริษัท เอ็กซเปอร์เน็ท จำกัด. (ต้นฉบับพิมพ์ปี 2011).
