การปรับปรุงกระบวนการบริหารจัดการสอบด้วยระบบสารสนเทศและวงจร PDCA ของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Keywords:
ระบบสารสนเทศ, การบริหารจัดการสอบ, วงจร PDCA, การวิจัยเชิงปฏิบัติการ, การปรับปรุงอย่างต่อเนื่องAbstract
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ปรับปรุงกระบวนการบริหารจัดการสอบด้วยระบบสารสนเทศและวงจร PDCA (2) ศึกษาการเปลี่ยนแปลงด้านระยะเวลา ข้อผิดพลาด และขั้นตอนการทำงานหลังการปรับปรุงกระบวนการ และ (3) วิเคราะห์การเรียนรู้และการเปลี่ยนแปลงบทบาทของผู้ปฏิบัติงานจากการสะท้อนคิดในแต่ละรอบวงจร PDCA การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการเชิงคุณภาพ (Qualitative Action Research) ดำเนินการในช่วง พ.ศ. 2566 - 2568 โดยผู้วิจัยเป็นผู้ปฏิบัติงานหลักในการบริหารจัดการสอบของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เก็บรวบรวมข้อมูลจากบันทึกเหตุการณ์การปฏิบัติงาน (Event Log) บันทึกการสะท้อนคิด (Reflective Log) ข้อมูลจากการประชุม อีเมล และระบบสื่อสารในการทำงาน รวมถึงเอกสารที่เกี่ยวข้อง โดยใช้การตรวจสอบข้อมูลจากหลายแหล่ง (Data Triangulation) และวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เชิงประเด็น (Thematic Analysis) ร่วมกับการเปรียบเทียบก่อน-หลังการใช้วงจร PDCA ผลการวิจัยพบว่า การนำระบบสารสนเทศร่วมกับวงจร PDCA มาใช้ช่วยให้กระบวนการบริหารจัดการสอบมีความเป็นระบบมากขึ้น โดยระยะเวลาการประมวลผลข้อมูลสำคัญลดลงจาก 5 นาทีเหลือ 1 วินาที ในบางกระบวนการ ขณะที่การตรวจสอบข้อมูลและการจัดการข้อมูลมีแนวโน้มเกิดข้อผิดพลาดลดลงจากการใช้ระบบตรวจสอบอัตโนมัติ นอกจากนี้ ขั้นตอนการทำงานได้รับการปรับลดความซ้ำซ้อนและมีความยืดหยุ่นมากขึ้น ผลการสะท้อนคิดในแต่ละรอบ PDCA แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงบทบาทของผู้ปฏิบัติงานจากการมุ่งแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปสู่การวางแผนและควบคุมระบบเชิงรุกมากขึ้น ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่าการใช้ระบบสารสนเทศร่วมกับวงจร PDCA สามารถสนับสนุนการปรับปรุงกระบวนการทำงานและส่งเสริมการเรียนรู้จากการปฏิบัติงานจริง ซึ่งมีศักยภาพในการนำไปประยุกต์ใช้กับงานสนับสนุนการศึกษาในบริบทที่มีข้อจำกัดด้านบุคลากร
Downloads
References
มนสิชา บุตรโพธิ์, และ ฐิติมา โห้ลํายอง. (2566). การพัฒนาบุคลากรรองรับการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันทางดิจิทัลของบุคลากรกรมสรรพสามิต. วารสารนิติรัฐ, 1(3), 23-30.
มูหัมมัดสาเกร์ เร๊าะเเลบา. (2567). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการพัฒนาองค์กรสู่ความเป็นเลิศในยุคดิจิทัล. วารสารอินทนิลบริหารศาสตร์, 1(1), 97-112.
วัชรี แก้วสา, จิตภินันท์ แสนหลวงอินทร์, รัตติยา บุญเกียรติบุตร, และ นิติรัตน์ มีกาย. (2566). การพัฒนารูปแบบการดำเนินการ นโยบายเศรษฐกิจสุขภาพด้านการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ และวัฒนธรรมในสถานการณ์ COVID-19 ภายใต้มาตรการด้านสาธารณสุข: กรณีศึกษา Sandbox เชียงคาน จังหวัดเลย ตามวงจรคุณภาพ PDCA. วารสารสาธารณสุขและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 6(3), 1-11.
สันติ เส็นหมาน, ศิริพร ทองนวลจันทร์, ภัทรา สหะวิริยะ, ลักขณา ฉุ้นทิ้ง, ธนาพงศ์ ไชยรีย์, สาวิตรี วงษ์นุ่น, อัสมา ส่งเสริม, พิกุล แซ่เจน, นูร์ไลลา ยูแม, และ เรวัต รัตนกาญจน์. (2569). การพัฒนารูปแบบและกลไกการเสริมสร้างความเข้มแข็งของบุคลากรสายสนับสนุนวิชาการ: กรณีศึกษาการประยุกต์ใช้กรอบแนวคิด HUSO 5 Smarts. Trends in Routine to Research, 1(2), 23.
Argyris, C., & Schön, D. A. (1978). Organizational learning: A theory of action perspective. Massachusetts, USA: Addison-Wesley.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Massachusetts, USA: MIT Press.
Hollnagel, E., Woods, D. D., & Leveson, N. (2006). Resilience engineering: Concepts and precepts. Surrey, United Kingdom: Ashgate.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rd ed.). Victoria, Australia: Deakin University.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. New Jersey, USA: Prentice-Hall.
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. New York: Basic Books.
Trist, E. L., & Bamforth, K. W. (1951). Some social and psychological consequences of the longwall method of coal-getting. Human Relations, 4(1), 3-38.
Womack, J. P., & Jones, D. T. (2003). Lean thinking: Banish waste and create wealth in your corporation (2nd ed.). New York: Free Press.
