ความคิดเห็นของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายต่อกิจกรรม Roadshow แนะแนวการศึกษาต่อของสถาบันอุดมศึกษา: การศึกษาใน 5 จังหวัดภาคใต้
Keywords:
Roadshow, การแนะแนวการศึกษาต่อ, การตัดสินใจศึกษาต่อ, นักเรียนมัธยมศึกษา, การตลาดการศึกษาAbstract
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่มีต่อกิจกรรม Roadshow แนะแนวการศึกษาต่อของมหาวิทยาลัย ศึกษาการรับรู้ของนักเรียนต่อบทบาทของกิจกรรม Roadshow และช่องทางหรือกิจกรรมอื่นที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจเข้าศึกษาต่อ และเปรียบเทียบความคิดเห็นต่อกิจกรรม Roadshow ของนักเรียนใน 5 จังหวัดภาคใต้ ได้แก่ กระบี่ สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช ตรัง และพัทลุง การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายที่เข้าร่วมกิจกรรม Roadshow ของคณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จำนวน 432 คน ซึ่งได้มาด้วยวิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบสะดวก เก็บรวบรวมข้อมูลภายหลังเสร็จสิ้นกิจกรรมด้วยแบบสอบถามออนไลน์แบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ แบบสอบถามมีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์การวิจัยอยู่ระหว่าง 0.80 - 1.00 และข้อคำถามความคิดเห็นต่อกิจกรรม Roadshow จำนวน 7 ข้อมีค่าความสอดคล้องภายในเท่ากับ 0.918 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัยพบว่า นักเรียนมีความคิดเห็นต่อกิจกรรม Roadshow โดยรวมอยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด (M = 4.58, SD = 0.56) โดยเห็นด้วยมากที่สุดว่าควรจัดกิจกรรม Roadshow ต่อไปแม้จะมีช่องทางออนไลน์เพิ่มขึ้นแล้ว (M = 4.68, SD = 0.63) ขณะเดียวกัน นักเรียนรับรู้ว่าเว็บไซต์ สื่อสังคมออนไลน์ คำแนะนำจากรุ่นพี่หรือศิษย์เก่า และกิจกรรม Open House มีบทบาทต่อการตัดสินใจเข้าศึกษาต่อในระดับมากถึงมากที่สุด (M = 4.01 - 4.35) และเห็นว่า Roadshow ยังมีคุณค่าบางประการที่ช่องทางออนไลน์ไม่สามารถทดแทนได้ (M = 4.42, SD = 0.80) นอกจากนี้ ความคิดเห็นต่อกิจกรรม Roadshow ของนักเรียนทั้ง 5 จังหวัดไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (F(4,427) = 0.588, p = 0.671) ผลการศึกษาสะท้อนว่า นักเรียนให้คุณค่ากับกิจกรรม Roadshow ควบคู่กับช่องทางดิจิทัลและกิจกรรมแนะแนวรูปแบบอื่น โดยจุดเด่นของ Roadshow คือการสร้างประสบการณ์ตรงและการมีปฏิสัมพันธ์กับบุคลากรของมหาวิทยาลัย
Downloads
References
จเรวัฒน์ เทวรัตน์. (2555). พฤติกรรมและความต้องการของผู้สมัครเรียนในการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ของศูนย์วิทยพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช นครศรีธรรมราช. นครศรีธรรมราช: ศูนย์วิทยบริการและชุมชนสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ณัฎฐา ชาวกงจักร์. (2562). รูปแบบการประชาสัมพันธ์เชิงรุกผ่านสื่อสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์ของคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
นิภาพร ตันเครือ (2565). กลยุทธ์และสื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งเสริมการตัดสินใจในการเลือกเข้าศึกษาต่อคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารวิชาการ ปขมท., 11(1), 169-178.
บัณฑิต รัตนไตร, และ เยาวภา ปฐมศิริกุล. (2560). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการเพื่อสร้างคุณค่าแบรนด์มหาวิทยาลัยเอกชน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 7(1), 186–201.
ปฐมา อาแว, และ นิยาวาเฮร์ ไพบูลย์. (2562). การตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรีของนักศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ปีการศึกษา 2562. วารสารวิชาการ ปขมท., 9(2), 22-32.
วราพร ดำจับ. (2562). สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 7(2), 143-159.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York, NY: John Wiley & Sons.
Hossler, D., & Gallagher, K. S. (1987). Studying student college choice: A three-phase model and the implications for policymakers. College and University, 62(3), 207-221.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Harlow, England: Pearson Education Limited.
